Home(Il)legaal?Actie!!! Een gewone dagNoodkretenDe Vicieuze CirkelVuurdoopE-mail

Een gewone dag uit het leven van een onschuldige gevangene

7.15 u
Gewekt worden.

 

Klik, klik, bonk, bonk. De vele sloten van de celdeur worden ontgrendeld, en nog steeds schrik ik er iedere morgen wakker van. Ik zal wel altijd een trauma voor sloten blijven houden.
Het was laat vannacht dus veel geslapen heb ik niet. De bewaker komt binnen en het wekritueel voltrekt zich weer: "een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht", telt hij hardop. Ze zijn er alle acht nog, niemand ontsnapt vannacht, helaas.
Weer een dag is begonnen.

 
Uit verhalen van gevangenen hebben wij geprobeerd een zo goed mogelijk beeld te schetsen van hoe een dag in de gevangenis er voor hen uitziet, en hoe het voelt als je daar onschuldig zit.

7.15 u
Opstaan.

  Acht mannen ontwaken in vier stapelbedden. Enkelen van hen zijn al op. Maar wat is hier het verschil tussen "op" en nog in bed liggen? Juist, inderdaad: als je nog in bed ligt, dan lig je erin, als je "op" bent dan lig je erop. Behalve aan de tafel zitten zijn er niet veel andere mogelijkheden in deze kleine kamer met acht volwassen mannen.
Ik klim naar beneden van mijn stapelbed, dat ik deel met een Chinese man. Meer dan drie woorden kan ik niet met hem wisselen.
Het is niet ver naar de ontbijttafel, welgeteld drie stappen. Er is gelukkig nog over van het brood dat gisteren gebracht is voor het avondeten. De kaas is op, de wekelijkse pot jam raakt al behoorlijk leeg. Koffie en thee kunnen we zelf zetten, maar als je dat niet drinkt is water alles wat er is om te drinken.
 

8.45 u
Luchten.

  De sloten gaan weer open. Tijd om te luchten. Het enige uur van de dag dat je letterlijk de lucht kunt zien, en voelen, en ruiken. Wolken, de zon, een glimp opvangen van de vrijheid. Ook al was je illegaal, je kon op straat lopen, mensen zien, vrienden bezoeken. Nu klinkt dat allemaal niet meer zo vanzelfsprekend.
Door de lange gang met deuren worden we naar de luchtplaats geleid. Heerlijk weer even te kunnen lopen, na vanaf gisteren (zondag) 15.00 u. op cel te hebben gezeten.

09.50 u
Terug op cel.

  Weer achter de sloten. We praten wat. Na een maand op de wachtlijst te hebben gestaan ben ik nu ingedeeld voor arbeid, dus gelukkig vanmiddag even een paar uurtjes naar de arbeidszaal. Twintig uur werken per week voor f 28,-. Dat is 2 dagen werken om mijn moeder een paar minuten te kunnen bellen. In het begin wilde ik niet meedoen aan deze arbeid die mij wordt opgelegd door mensen die me vasthouden terwijl ik niets gedaan heb. Maar die houding leer je snel af als je hier zit. Ik moet toch af en toe een telefoonkaart kunnen kopen?
Ik loop wat op en neer in de kamer, maar irriteer mezelf en ook andere celgenoten al snel. Het ergste is de onzekerheid: zenuwslopend is het om onschuldig vast te zitten voor onbepaalde tijd! Dan ga ik weer op mijn bed liggen. De televisie staat aan, zoals de hele dag door. Hoe lang nog, hoe lang in godsnaam?

10.10 u
Sport.

  Vandaag hebben we sport! Ik kijk erg uit naar die tweemaal in de week! Er bouwt zich zoveel spanning op in je lichaam dat het goed is om die er even uit te rennen. Er is wel vaak ruzie tijdens een partijtje voetbal; iedereen hier is nerveus, en dat ga je dan natuurlijk ook op elkaar afreageren.

11.20 u
Post en "boodschappen doen".

  Terug op cel.
De post! Een brief van een vriend die ook in Nederland woont. Aan de datum kan ik zien dat hij er meer dan een week over gedaan heeft om mij te bereiken. Alles van buiten wordt uitgebreid onderzocht, dus ook deze brief is gelezen. Daarom schrijft mijn vriend ook geen echt persoonlijke dingen, dat kan ik merken.
Ook moeten we onze "sprekersbriefjes" invullen, een raar woord voor een briefje waarop we aan kunnen geven wat we die week willen hebben. Ik kruis aan: "bezoek", en hoop dat mijn vriend deze week kan komen. Het is zo fijn om iemand te zien uit de buitenwereld, al mag dat dan maar 1 uurtje per week. Andere dingen vul ik niet in op het briefje, want die kan ik niet betalen.

12.00 u
Aardappelen met vlees.

  Het middageten arriveert. Toen ik hier binnenkwam moest ik opgeven wat voor soort eten ik wil, en ik mag tijdens mijn verblijf hier maar 1 keer veranderen.
Acht mannen die eten uit 8 plastic bakjes, in een kamer met vier stapelbedden en een tafel.
En tralies voor de ramen.

12.45 u
Arbeid!

  Tewerkstelling onder toezicht. Voor een fooi. Deze week hebben ze iets speciaals voor ons bedacht. We pakken T-shirts in plastic zakjes. Oranje T-shirts wel te verstaan, t-shirts voor het EK-voetbal, in de kleur van het land dat ons opsluit in gevangenissen. Het is te wrang voor woorden maar wat maakt het nog uit in deze ellende. Arbeid geeft tenminste de mogelijkheid om een beetje te praten met landgenoten. Ik zal ze missen, als ik hier ooit nog uitkom...

17.00 u
"Avondeten"

  Brood met kaas.

17.20 u
Televisie, televisie,
televisie.

 

De T.V. gaat aan. Of meestal: staat nog aan. Muziek hebben we niet, want alle geluidsapperatuur is in de gevangenis verboden. Toen mijn vriend op bezoek kwam had hij een walkman voor me meegenomen, maar helaas: dat ging niet door. Wat is er in godsnaam gevaarlijk aan een walkman? Dus kijken we televisie, televisie, televisie. Maar dat is altijd nog beter dan toen ik in eenzame opsluiting zat. Zeven dagen alleen op een cel zonder televisie en waar dag en nacht het licht aanbleef. Ik was volledig in paniek. Dat was toen ik werd binnengebracht, als een crimineel werd ik vervoerd en hier in een cel gezet. Ik mocht nog 1 telefoontje plegen, maar naar wie?
Straks verplicht douchen, en verder zitten we hier tot morgen kwart voor tien met z'n achten opgesloten in deze kamer.

Hoelang gaat deze hel nog duren?


20.30 u
Douchen

 

Verplichte dagelijkse gemeenschappelijke wasbeurt.


20.45 u
De lange nacht begint.

 

De nacht begint. Met televisie natuurlijk. Het is moeilijk om het met acht mensen eens te worden over welke zender er op komt. Zeker als je allemaal een andere taal spreekt! De meesten willen films met veel aktie en geweld. Ik hou daar niet van maar wat moet ik, ik schik me erin. En je vergeet tenminste de tijd een beetje, je wordt weggezogen in een welkome verdoving. Alleen slapen is nog beter.


21.00 u
Mijmeren over bezoek.

 

Terwijl het scherm schettert denk ik aan vrijdag, nog vier dagen. Misschien komt mijn vriend op bezoek, dat zou zo fijn zijn. Een tijd geleden hadden ze belooft dat ik bezoek zou krijgen, maar toen het eenmaal tijd was om naar de bezoekzaal te gaan werd me verteld dat het bezoek helaas niet door kon gaan. "Sorry, volgende week, zelfde tijd. Het is vandaag Bevrijdingsdag, dat is nl. een feestdag en dan zijn er veel bewakers vrij". Daar had ik dan zo naar uitgekeken...
Van- en naar de bezoekzaal wordt je altijd gefouilleerd. Ik voel me zo vernederd als ik zo betast wordt door een vreemde. Maar tegenstribbelen kun je beter niet doen, want bij een beetje obstinaat gedrag wordt door de bewaker gedreigd met "het cachot". Dat is eenzame opsluiting zonder dekens op je bed en zonder televisie. Dus je kijkt wel uit!
Het uur met mijn vriend, dan ben ik altijd vrolijk. Maar niemand ziet hoe ik me voel als ik weer terug moet door die deur, en hij vrij weer naar buiten loopt.


24.00 u
Stilte!

 

Om twaalf uur springt de televisie automatisch uit. Een golf van verontwaardiging gaat door de cel. Of we nu midden in een film zitten of niet: 24.00 u., de televisie gaat zonder pardon UIT! Er moer rust heersen in deze gevangenis! Niemand heeft slaap.
Ik kruip onder de dekens, probeer me af te sluiten van de rest. Nooit eens een beetje privacy, nooit een minuut alleen. Het is slopend.


03.00 u
Nog wakker.

 

Ik lig wakker. Het is nog steeds rumoerig in de cel, 2 celgenoten onder mij blijven maar praten. Ik vraag me af of ik al geslapen heb.
Iemand heeft het erg moeilijk vannacht. Het valt ook niet mee, en van tijd tot tijd wordt het ieder van ons wel eens teveel. Zoveel onzekerheid, zoveel onrecht. Soms glipt het kleine beetje hoop dat ik nog heb tussen mijn vingers door.


03.45 u
Dromen.

 

Ik zak langzaam weg in een onrustige slaap.
Onder me een Chinees. Naast me een landgenoot. Ik droom, op een stapelbed, achter een ijzeren deur met drie sloten, in een voormalige kazerne achter hoge hekken.

Ik droom van de lucht en de bergen.